ترانه ای برای صلح

خندیدنم به پایان آمد و مردنم

ستمگرانه ، یکی با دیگری ، ای کبوتر .....

چه شامگاهانی دارد با خود ، این روزان آفتابی

مردم پرندگان سرگشتگی اند!

گیتی ، راهی است برای عشق ورزیدن

همانگونه، که برای مردن

هنوز می بایست زیست.

گرچه در روزان تاریک

در ورای اشک ها و خون ....

می باید زیست ، همانگونه که همسایه

بر زمینی ، که زیبا و یگانه است .

ناگزیر باید مان دوست داشت

آن سان ، که تا کنون نداشته ایم

و آن روز ، زادگاه من ،

همانند فرزندی باز یافته ، خواهد بود

در میان ویرانه های متروک ....

گام برداریم در راه صلح !

                                                              لویی آراگون ترجمه : رکن الدین خسروی

|+| نوشته شده توسط داروک در دوشنبه 16 اردیبهشت1387 | موضوع: